Zittend op mijn bed, met mijn lonely planet gids in mijn hand bedenk ik wat ik morgen ga doen. De gids geeft een aantal ideeën, maar die lijken mij allemaal iets te toeristisch. The blue mountains lijken een goed idee, maar ook daar schijnt het allemaal wel erg toeristisch te zijn. De gids raadt een toer aan, maar daar heb ik een hekel aan. Ook het hostel bied voor 60 euro een toer aan. Na een beetje onderzoek blijkt dat ik voor 12 dollar met de metro naar een dorpje in de blue mountains kan, kost wel twee uur reizen.
Ondertussen bekijk ik op google maps de route naar mijn volgende bestemming, Wollongong. Een dorp in een natuurgebied 80 km ten zuiden van Sydney. Opeens valt me een groot natuurpark op, vlak onder Sydney, waar in de lonely planet gids niets over staat geschreven. Het intrigeert me. Ik kijk op de website van het Royal national park, zoals het park heet, en zie dat je er kan mountainbiken. Een snelle zoektocht over het internet leert dat ik voor 75 dollar een mountainbike kan huren. Ik speel even met het idee, maar laat het uiteindelijk afhangen van mijn stemming de volgende ochtend. Als ik de volgende ochtend na het ontbijt weer buiten sta, op de stoep voor de Scruffy Murphys(Iers ontbijt voor 10 dollar), besluit ik het fiets huren te laten zitten en op goed geluk naar het natuurpark af te reizen. Ik koop voor 4 dollar een retourtje naar het dichtstbijzijnde treinstation, Engadine. Daar aangekomen blijkt Engadine een echt stoffig suburbian dorp te zijn. vanaf het station loopt een smal bospad rechtstreeks het park in. Nog geen 3 stappen in het bos zie ik een stekelvarken lopen
Het blijkt een goed voorteken. De komende 4 uur zijn een oase van rust, overweldigende natuur, steile heuvels, diepe dalen, riviertjes en enorm diverse fauna. Hier en daar steken de eenzame, treurige getuigen van het Australisch bosbrand probleem zwart geblakerd boven het loof uit. Bij een bijzonder pittoreske oversteek, waar een riviertje even versmalt tot niet meer dan een klein stroompje, besluit ik mijn eerste pauze te nemen. Al snel lig ik even te doezen in de zon, tot een aanhoudend zoemende bij mij erop attent maak dat ik met mijn hoofd in zijn foerageer struik lig. Ik klim weer verder en langzamerhand verdwijnen de geluiden van beschaving, van menselijk leven überhaupt, uit de lucht. Ik realiseer me plots dat ik volkomen alleen ben in een kilometer omtrek. De gedachte doet mij heel nietig voelen, maar ook heel trots en blij dat ik dit mee mag maken. Na een uurtje of 2 kom ik bij een kruispunt van stroompjes, die zich bij de grote rivier voegen. Ik neem mijn tweede pauze en ga opzoek naar het vervolg van het pad, dat zo nu en dan niet meer is dan een verminderde dichtheid van begroeiing. via een stapel stenen in de rivier bereik ik de overkant en sta ik even stil om tegen de wel erg steile helling voor me op te kijken. Gelukkig hebben park rangers hier zo nu en dan traptreden aangelegd, zodat ik ook weet dat ik nog op het goede spoor zit. Al heb ik geen idee waar het pad heen leidt. Ik heb geen kaart van het gebied, en geen idee waar ik heen loop, behalve dat het zo'n 7 kilometer is van mijn startpunt. Na een heftige klim ben ik eindelijk bovenop deze heuvel. En het uitzicht is ontzagwekkend:
Na 4.5 uur geen ziel te zijn tegengekomen hoor ik eindelijk in de verte het geluid van mensen. Het blijken twee gemeentewerkers te zijn die een greppel aan het graven zijn. Ze zijn hogelijk verbaast mij daar te zien. Als ik ze vraag waar het dichtstbijzijnde treinstation is, moeten ze grinniken. Ik blijk naar het absolute centrum van Nergens te zijn gelopen. Ik vraag ze toch maar om een richting, en ze vertellen me dat ik de weg de heuvel op moet lopen. Ze voegen eraan toe dat ze over anderhalf uur klaar zijn, en als ze onderweg me tegen komen pikken ze me wel op. Dat beloofd niet veel goeds, aangezien ik al vrij vermoeid was van de tocht door de heuvels. Gelukkig komt alles op zijn pootjes terecht als ik een auto aanhoudt die langs rijdt. Het blijkt een getrouwd stel te zijn, die na enig wantrouwen - "are you a homocidal maniac intent on killing us if we give you a lift?"- me een lift geven terug naar de beschaving. Mijn toch al niet zo stevige vertrouwen in de mensheid heeft weer een boost gekregen. Met het gevoel een unieke ervaring te hebben beleefd, zo ver van de beschaving en helemaal alleen, stap ik in de trein terug naar Sydney. Ik neem me voor om in het vervolg meer op mezelf en minder op de lonely planet te vertrouwen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten